BOEKEN

28/11/2014 at 16:52

Vrijdag Poëziedag: Laurence Vielle

De oude dames

 

De oude dames weven uit nevel zondagen in familiekring

ze spelden hun lippen op en knijpen de stilte op elkaar

De oude dames zitten mooi rechtop mooi opgedirkt en als ze

vallen breken ze

De oude dames zetten kleine pasjes

Er was een dag dat de oude dames touwtje sprongen

dat ze achter de bus aan liepen

dat ze zich buiten adem lachten

De oude dames zwijgen de oude dames

De oude dames hebben ogen van een blauw dat bleker en bleker

en bleker werd door de regens

De oude dames kruipen ’s avonds tussen hun kille lakens en slik-

ken snoepjes om te slapen

Toen ze nog geen gehoorapparaatje hadden, zeiden de oude dames

de hele tijd wablief? wablief? wablief? wablief? wablief?

ze waren de tamtams van onze gesprekken

Nu zwijgen ze, de oude dames

De oude dames hebben lippenstift op hun vals gebit

Wanneer de oude dames aanvoelen dat ze gaan vallen, rijgen ze

hun schoenen vast aan om van minder hoog te vallen

De oude dames nemen de trein van Brussel naar Parijs om bij

hun 40-jarige geliefde te zijn

De oude dames luisteren naar de zee op de radio.

 

De oude dames laten hun haar groeien. Er komt een dag waarop

ze witte staartjes zullen vlechten voor hun 40-jarige geliefde.

De oude dames begonnen vroeger vaak zomaar te zingen, maar

nu, radioknop, radioknop, radioknop

De oude dames halen hondenkoekjes uit hun tas en steken hun

tengere hand door de hekken waarop geschreven staat ‘pas op

voor de hond!’

De oude dames riepen op 1 december 1953: ‘’t is zover, einde-

lijk, ik vlieg!’

De oude dames kijken naar de andere balkons en zo zien ze

of het mensen zijn die van bloemen houden of zelf de was doen

De oude dames zeggen: ‘Ik ben nog niet zo ver gezet als mijn

hersens. Mijn moeder zou nooit alles gedaan hebben wat ik heb

gedaan’

De oude dames verstaan de kunst om de steken van hun brei

op te halen omdat ze weten hoe de draad niet te verliezen

De oude dames luisteren naar de zee op de radio.

 

De oude dames heten Christiane, Manon, Eglée, Clémentine,

Roger, René, Léna, Alice, Philomène, Georgette, Marcèle, Alfred,

Jean, Ginette…

Het wordt de oude dames afgeraden om ‘Mevrouw’, ‘Mejuf-

frouw’ of ‘Weduwe’ op hun deur te zetten, om te koop te lopen

met al te opzichtige juwelen, om vertrouwen te schenken aan lui

die hen een dienst lijken te willen verlenen of die een inlichting

willen, om zich te verzetten: hun leven is waardevoller dan hun

dure spulletjes.

Het wordt de oude dames aangeraden om op te passen, elkand-

ers nabijheid te zoeken, om hulp te roepen, niet open te doen,

zich te beveiligen, te vermijden, niet op te vallen, te bewaren,

te voorkomen, te plaatsen, zich te wapenen,… dat wordt gezegd

opdat ze geen schrik meer zouden hebben, de oude dames!

Ze zijn heel mooi, de oude dames, je hebt zin om hen in mijn

armen te drukken, om hen lang over hun rug te strelen

De heel oude dames delen vingertjesmaat de ziel van hun lange

leven omdat ze weten hoe de draad niet te verliezen

Hé, er wordt gebeld, dat is mijn zoon, hij was hier gisteren

ook al, hij denkt dat ik doodga’, zeggen de oude dames

En ze luisteren naar de zee op de radio.

 

Wat vreemd om alle oude dames bijeen te stoppen in een groot

rusthuis, roesthuis

Hebt u de oude dame gekend die tegenover de conciërge

woonde? Hebt u gezien in wat voor een ellende ze gestorven is?

Haar bed, de zetel, haar bed, de zetel.

Wat blijft er de oude dames nog over als ze geen familie meer

hebben? Ze vragen maar één ding: te sterven.

Tegen de oude dames in ruste zegt Jean-Claude: ‘u heeft de

toekomst voor u! U heeft de toekomst voor u zolang u niet dood

is, oude dames!’

En een heel oude dame antwoordt hem: ‘ga waar je wilt, sterf

waar je moet, ik ben nergens bang van!’

En dan luistert ze naar de zee op de radio

Laurence Vielle, vertaald door Jan H. Mysjkin, uit haar bundel Herschepping van de wereld (Poëziecentrum, 2013).

Voortaan brengt ZNOR u af en toe wat poëzieom even te verpozen tussen de onophoudelijke stroom van lifestylenieuws. In samenwerking met Poëziecentrum.

Laurence Vielle Herschepping van de wereld liggend