BOEKEN HART

16/04/2013 at 19:06

Lekker weglezen voor ploetermoeders

HuisvrouwmonologenVergeet ‘De Vagina Monologen’ moet columniste en auteur Sylvia Witteman hebben gedacht, laten we maar eens schrijven over wat vrouwen écht bezighoudt. ‘De Huisvrouwmonologen’ was een feit. Dit boek, dat eigenlijk meer een theatertekst is, en niet eens een resem monologen, maar een reeks gesprekken tussen drie vrouwen, is ondertussen in Nederland ook op de planken gebracht. We krijgen drie exemplarische vrouwen aangeboden: Saskia, een journaliste die wegens de kwakkelende resultaten in de mediawereld, aan de deur wordt gezet en dan maar gaat freelancen, is de spil van het verhaal. Ze heeft ook drie oncontroleerbare koters en een hardwerkende manager-man die nooit thuis is. Met de moed der wanhoop tracht ze de chaos in haar huishouden in toom te houden. Het trio bestaat verder uit haar nicht Gijsje, een pietje-precies met smetvrees die kinderloos is, maar zweert dit spic-en-spanleven vol te houden eenmaal ze kinderen heeft, en haar moeder Elise, die de ene na de andere jongeling vogelt en allesbehalve een modelmoeder was en is.

Wat wil Witteman daar nu allemaal mee vertellen en onderzoeken? Wel, onder andere dat ‘huismoeder’ tegenwoordig een scheldwoord is, en dat een vrouw zich nog liever ‘hoer’ noemt. Ze zegt er fijntjes bij: ‘In de jaren vijftig noemde 98 procent van de getrouwde vrouwen zich huisvrouw. En nu, in 2013, noemt niemand zich meer zo.’ Voorts schetst ze op soms hilarische wijze waar een hedendaagse moeder zoal tegenaan loopt: verjaardagen op school waar je met je traktaties telkens zo creatief mogelijk uit de hoek moet komen (‘de knakworst-krokodil, de marshmallow-trekdrop-pinguin, het Angry-Birds-minikaasje’), de bergen was en hopen smurrie in huis waar nooit een einde aan lijkt te komen, lakens verversen (‘doen jullie dat echt elke week?’), stofzuigerzakken (‘kunnen ze daar geen universele maat voor bedenken?’), koekkruimels in bed (‘beter dan een scrub’), luizen die steeds weer lijken te komen en theedoeken die almaar schijnen te verdwijnen, de hekel aan collega-moeders van het type ‘trutten’ die wél elke dag een bijpassende beha en slip dragen, de afwezige man die geen splinter besef heeft van wat zo’n trits kinders van je vraagt, het stiekeme escapistische weekendje met de minnaar dat moet wijken omdat zoonlief windpokken heeft, en zo meer. Allemaal vreselijk overtrokken natuurlijk, maar wel herkenbaar en best te pruimen voor wie zich zelf soms een beetje ploetermoeder voelt. Geen diepgaande analyses maar een licht verteerbaar, troostend niemendalletje dat je er makkelijk op één avondje doorjaagt. Warning: je moet er wel een flinke dosis Hollandsigheid bijnemen.

www.huismoedermonologen.nl