HART

06/03/2013 at 15:52

Als je weg bent

Kun je iemademartelaerend ooit kennen? Het is een vraag die een biograaf zelden expliciet durft te stellen. Marja Pruis doet dit wel, in haar recente werk over Patricia De Martelaere. ‘Als je weg bent’ is dan ook een zoekend boek, dat vragen, twijfels en nuances open en bloot tussen de pagina’s laat liggen. Het toont vooral dat iemand – naargelang het gezelschap – heel veel mensen kan zijn. Toch komen we een en ander te weten over de ‘licht geniale filosofe’ (dixit Saskia De Coster) die de openbaarheid schuwde. Dat haar man – oh gruwel – verdween op de veerboot naar Engeland, tijdens een gezinsuitstapje (en nooit gevonden werd). En dat ze twee kinderen had, maar dat dit geenszins een belemmering vormde voor haar cerebrale activiteiten. Enigszins geïrriteerd: “Ik begrijp niet waarom dat alsmaar aan vrouwen gevraagd wordt. (…) Mijn man heeft veel meer te doen dan ik.” Aandoenlijkste stuk uit het boek: hoe Pruis tijdens een ontmoeting met Anne Teresa De Keersmaeker de connectie tussen beide vrouwen voelbaar maakt. De Keersmaeker: “Het was een combinatie van wederzijdse bewondering, en een heel grote nabijheid. Zij was goed met dingen, ik was goed met dingen. Het was intiem. Zij was een zielsverwant. Het was voor het eerst dat ik dat voelde.”

‘Als je weg bent’, Marja Pruis, Uitgeverij Prometheus, februari 2013.

(aaa)